Brzmi znajomo? Gabinety pełne gładkich haseł o „celach” i „rozwoju”, ale za zamkniętymi drzwiami wciąż króluje mentalność wczesnych lat 90. Mimo rekordowo niskiego bezrobocia, niektórzy wciąż wierzą w mit: „Na twoje miejsce czeka dziesięciu przed bramą”.
Jak w praktyce działa ten system?
- Kultura strachu: Stres jako jedyny motywator. Pracownik niezależny, który się nie boi i ma własne zdanie? Błyskawicznie otrzymuje łatkę „niebezpiecznego defetysty”, którego organizacja musi się szybciej lub później pozbyć.
- System pupilków: Zamiast mierzalnych KPI – kółko wzajemnej adoracji. Oceny zależą od sympatii szefa, co skutecznie zabija resztki pracy zespołowej. Wykresy są piękne, kolorowe, ale wymagają dużo pracy administracyjnej, a kolor jest tylko po to, aby ukryć porażkę.
- Lojalność ponad kompetencje: Nie musisz mieć wiedzy, nie musisz patrzeć na biznes holistycznie. Najbezpieczniejsza waluta w firmie to bezrefleksyjne: „Tak jest, szefie!”. Patologiczne przywiązanie jest nazywane lojalnością, choć świadczy o tym, że pracownik, nie ma odwagi zrezygnować z tej pracy lub ten system mu pasuje…
Jaka jest prawdziwa cena takiego zarządzania?
To wyjątkowo gorzka pigułka dla zarządów, której zwyczajnie nie chcą przełknąć. Nieprzychylna opinia, zachwiałby wiarą w ich nieomylność.
Slogan „Cel zawsze przed ludźmi” uruchamia niszczącą karuzelę. Znasz kogoś kto tak mówi? Odchodzą najlepsi, bo mają alternatywę i nie godzą się na toksyczne środowisko. Zostają ci, którzy nie mają dokąd pójść. Firma wpada w głęboki kryzys kompetencyjny, ale nadal nie inwestuje w rozwój – bo to „zbędny koszt”, a przecież „ludzi da się wymienić”. Nie widzą, że desperackie parcie na wynik w ten sposób uderza w sam fundament biznesu.
Czas na przebudzenie. Prawdziwie nowoczesny biznes rozumie, że bez kompetentnych, bezpiecznych psychologicznie ludzi, żaden cel nie zostanie osiągnięty na dłuższą metę.
Ewolucja zaczyna się tam, gdzie kończy się zarządzanie przez strach. Tam, gdzie konstruktywna krytyka to darmowy audyt dla organizacji, a nie atak na ego menedżera. To przejście od ślepego posłuszeństwa do budowania realnych kompetencji i zaufania.
Widzicie na rynku schyłek takich „nowoczesnych folwarków”, czy wciąż trzymają się mocno? Podzielcie się w komentarzu.
